Αυτός ο νέος και πολύ καλά διατηρημένος κρατήρας πρόσκρουσης έχει δημιουργήσει ένα σκούρο ακτινωτό μοτίβο. Το ερώτημα όμως που εγείρεται από τη μελέτη αυτής της εικόνας είναι ο λόγος για τον οποίο οι γραμμές αυτές είναι σκοτεινές.

Είναι ο κρατήρας τόσο φρέσκος και πρόσφατος ώστε δεν υπήρξε αρκετός χρόνος για να κατακαθίσει η φωτεινή σκόνη επάνω στις ακτίνες; Αυτό δεν είναι και τόσο πιθανό, εφόσον βλέπουμε υλικό στο εσωτερικό του κρατήρα που προήλθε από μεταφορά σκόνη με τη βοήθεια του αέρα. Μία τέτοια διαδικασία διαρκεί τουλάχιστον χιλιάδες χρόνια μετά το γεγονός της πρόσκρουσης. Επιπλέον, οι νέοι κρατήρες με σκούρα τέφρα είναι πολύ κοινοί σε αυτήν την περιοχή και δεν μπορεί να είναι πολύ πρόσφατα σχηματισμένοι.

Μήπως το σκούρο υλικό εκτινάχθηκε από το εσωτερικό του κρατήρα; Κάτι τέτοιο είναι σχετικά πιθανό, αλλά όλη η σκόνη που έχει επικαθίσει στη γύρω περιοχή αντανακλά σε μεγάλο ποσοστό το φως. Τελικά, το επιφανειακό στρώμα είναι πιο σκοτεινό από αυτό σε μεγαλύτερο βάθος, επειδή, σκουρόχρωμες ουσίες όπως ο αιματίτης (τα λεγόμενα "blueberries" που βρέθηκαν στη διαστημοσυσκευή Opportunity) είναι ανθεκτικά στην ανύψωση που προκαλούν οι αέριες μάζες και επικάθονται ως ιζήματα. Στην κλίμακα του HiRISE ο ακτίνες φαίνονται να είναι λεπτές ως προς το πάχος τους, ίσως και λιγότερο από 1 μέτρο πλάτος.

Τα πιο απομακρυσμένα ακτινωτά τμήματα περιέχουν πολλούς δευτερεύοντες κρατήρες πρόσκρουσης που δημιουργήθηκαν από πέτρες που εκτοξεύθηκαν κατά τη σύγκρουση που δημιούργησε τους πρωτογενείς κρατήρες. Ίσως δηλαδή αυτοί αποτελούν υλικό που κατακάθισε από τις κύριες γραμμικές αυλακώσεις. Με άλλα λόγια, ένα μίγμα διαλυμένου υλικού συγκεντρώθηκε, αλλά τα σχετικά λαμπρά υλικά το απέσυραν από τότε που ο κρατήρας σχηματίστηκε.

Μετάφραση στα ελληνικά: Eleni Tsaprazi